21 ژوئن 2024- در مطالعه ی اخیراً منتشر شده در ژورنال eClinicalMedicine، محققان نتایج کاهش وزن ناشی از درمان با سماگلوتاید را در بیماران چاق مبتلا به دیابت نوع 2 (T2D) بر اساس امتیاز جراحی متابولیک فردی (IMS) بررسی کردند.

عوامل موثر بر اثربخشی  سماگلوتاید

چاقی که نزدیک به دو میلیارد نفر را در سراسر جهان تحت تاثیر قرار داده است، ارتباط نزدیکی با دیابت نوع 2 و سایر بیماری های جدی مانند بیماری های قلبی عروقی دارد.

با وجود مداخلات مختلف مانند تغییر سبک زندگی، داروها و جراحی چاقی، مدیریت کاهش وزن همچنان چالش برانگیز است. در میان داروهای مختلف ضد چاقی تایید شده توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA)، مطالعات نشان داده اند که سماگلوتاید سبب کاهش وزن قابل توجهی در بیماران بدونT2D  می شود. با این حال، اثربخشی آن در مبتلایان به این بیماری کاهش می یابد.

اگرچه مطالعات قبلی نشان داده اند که عوامل خاصی مانند استفاده از انسولین ممکن است بر نتایج کاهش وزن تأثیر بگذارند، داده های محدودی در مورد پارامترهای دیگری وجود دارد که ممکن است بر اثربخشی درمان سماگلوتاید تأثیر بگذارد. امتیاز جراحی متابولیک فردی یا IMS، که شدتT2D را با استفاده از پارامترهایی مانند کنترل قند خون و استفاده از انسولین ارزیابی می‌کند، برای پیش‌بینی بهبودیT2D  پس از جراحی چاقی تایید شده است.

در مورد این مطالعه

محققان این نظریه را مطرح کردند که بیماران مبتلا بهT2D شدید، که با نمرات IMS بالاتر نیز نشان داده می شود، کاهش وزن کمتری را با درمان سماگلوتاید تجربه می کنند. بنابراین، هدف مطالعه ی حاضر ارزیابی پیامدهای کاهش وزن بر اساس نمرات IMS در بیماران مبتلا به T2D بود.

افرادی با شاخص توده بدنی (BMI) حداقل 27 کیلوگرم بر متر مربع که حداقل یک میلی گرم سماگلوتاید برای آنها تجویز شده بود، و تحت عمل جراحی چاقی قرار گرفته بودند و از داروهای دیگر برای کاهش وزن استفاده نمی کردند، واجد شرایط برای شرکت در مطالعه ی حاضر بودند.

داده‌های بالینی و دموگرافیک پایه، از جمله پارامترهای IMS برای کنترل قند خون، استفاده از انسولین، داروهای T2D و مدت زمان T2D، از پرونده‌های پزشکی الکترونیکی افراد جمع‌آوری شد. وزن بدن در ابتدا و همچنین پس از سه، شش، 9 و 12 ماه برای محاسبه درصد کاهش وزن کل بدن(TBWL٪) ثبت شد.

امتیاز IMS، که نشان دهنده ی شدت T2D است، با استفاده از یک ماشین حساب آنلاین تعیین شد. نقطه پایانی اولیه کاهش وزن در 12 ماه بود که بر اساس مقادیر چارک امتیازهای IMS محاسبه شد.

تجزیه و تحلیل آماری شامل مدل های خطی مختلط با TBWL٪ به عنوان متغیر وابسته بود و برای متغیرهای کمکی مانند جنس، سن، وزن پایه و بیماری های همراه، تنظیم شد. محققان نقاط پایانی ثانویه کاهش وزن را بر اساس دسته بندی های شدت IMS و تغییرات در سطوح گلوکز ناشتا و هموگلوبینA1c  ارزیابی کردند.

یافته های این مطالعه

از 1188 بیمار که ابتدا برای مطالعه در نظر گرفته شدند، 297 بیمار در نهایت در تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. حدود 5%، 33% و 63% از گروه مطالعه به ترتیب دارای نمرات IMS خفیف، متوسط ​​و شدید بودند.

پس از 12 ماه، میزان کاهش وزن با افزایش شدت IMS، با حداقل میانگین مربعات TBWL%، به میزان 8.8%، 6.9%، 5.7% و 5% برای افراد دارای امتیاز IMS خفیف، متوسط، شدید و شدیدترین، کاهش یافت. تفاوت معنی داری در کاهش وزن بین گروه های خفیف و شدید مشاهده شد.

هنگام مقایسه ی گروه‌های ترکیبی خفیف-متوسط تا شدید، گروه خفیف- متوسط، ​​کاهش وزن قابل توجه 8.3 درصدی را نسبت به گروه شدید با 5.5 درصد کاهش وزن، تجربه کردند. پارامترهای مستقل IMS موثر بر کاهش وزن شامل استفاده از انسولین، سطح HbA1c، تعداد داروهایT2D و مدت T2D بود.

بیمارانی که انسولین دریافت می کردند، 5.3 درصد از وزن بدن خود را از دست دادند، در حالی که بیمارانی که انسولین دریافت نمی کردند 7.7 درصد از وزن بدن خود را از دست دادند. بیمارانی که سطح HbA1c کمتر از 7٪ داشتند، 9.4٪ وزن بدن خود را از دست دادند، در حالی که بیمارانی با سطحHbA1c  بیش از 7٪ ، کاهش وزن 5.8 درصدی را تجربه کردند.

بیمارانی که تحت درمان با یک داروی T2D بودند، 9.7 درصد از وزن خود را از دست دادند که به طور قابل توجهی بیشتر از بیمارانی بود که تحت درمان با چهار دارو یا بیشتر بودند، گروه دوم تنها 2.6 درصد از وزن خود را از دست دادند. بیماران با طول مدتT2D پنج سال یا کمتر، 9٪ از وزن بدن خود را از دست دادند، که به طور قابل توجهی بیشتر از کسانی بود که برای 10-15 سال باT2D زندگی می کردند- گروه دوم تنها 5% از وزن خود را از دست دادند. تفاوت معنی داری در بهبود قند خون بین گروه هایی که بر اساس امتیاز IMS طبقه بندی شده بودند، مشاهده نشد.

نتیجه گیری

مطالعه ی حاضر اولین مطالعه ای است که نتایج کاهش وزن ناشی از درمان با سماگلوتاید را با استفاده از یک سیستم امتیازدهی نوآورانه برای شدت دیابت ارزیابی کرده است. محققان نشان دادند که شدتT2D بالاتر، که توسط نمرات IMS نشان داده شد، با کاهش وزن کمتر مرتبط است. با این حال، تغییرات در قند خون ناشتا و  HbA1c در تمام گروه ها با شدت های مختلف ثابت بود.

نقاط قوت قابل توجه مطالعه ی حاضر شامل گروه مطالعاتی وسیع و متنوع آن و همچنین استفاده از یک سیستم امتیازدهی جدید است. برخی محدودیت‌ها شامل جمع‌آوری داده‌های گذشته‌نگر، غلبه شرکت‌کنندگان سفیدپوست و مرد، کاهش حجم نمونه و داده‌های از دست رفته ی وزن بود.

مطالعات آینده برای اعمال مدلIMS در کارآزمایی‌های بالینی مورد نیاز است تا قابلیت پیش‌بینی آن برای نتایج کاهش وزن با سماگلوتاید و سایر آگونیست‌های گیرنده پپتید-1 شبه گلوکاگون (GLP-1) تأیید شود. مطالعه ی مکانیسم این ارتباطات نیز مورد نیاز استتا تاثیر T2D بر کاهش وزن بهتر درک شود.

علیرغم کاهش وزن کمتر در T2D شدید، مزایای قلبی عروقی درمان با سماگلوتاید و تاثیر مثبت آن بر بیماری های همراه همچنان قابل توجه بود، که بر اهمیت آن در مدیریت T2D و چاقی تاکید می کند.

منبع:

https://www.news-medical.net/news/20240621/Semaglutide-weight-loss-results-linked-to-diabetes-severity.aspx